...σε νιώθω πολύ κοντά αλλά και πολύ μακριά...

το ξέρω όλα κάποτε τελειώνουν, όλα κάποτε, μα πότε; ΠΟΤΕ!

όλες οι απαντήσεις...



όχι

δεν ξέρω να κάνω τέτοια κόλπα...
τα κόλπα που μου έμαθαν είναι να περιμένω,
να κοιτάω επίμονα,
να κάνω σταυροπόδι ποδήλατο,
να ισορροπώ μόνο με τα χέρια μου,
να παίζω κιθάρα,
να ψάχνω σε κάθε στιγμή που ζω λίγη από τη μαγεία που μου έδειξες πως υπάρχει,
να έρχομαι κοντά σου όποτε μπορώ,
να βρίσκω μαζί σου ακόμα περισσότερη,
να κάνω φωνές να ησυχάζουν μέσα μου,
να σου λέω πως δε θα με ξεφορτωθείς παρά μόνο άμα το θες...

*we 'll be just beginng (when the world ends)



_όταν νυχτώνει (κάτι νύχτες σαββάτου)

-έλα, αφού το ξέρεις, πες μου ποια είναι η μελωδία που αλλάζει το σχήμα της κουβέρτας,
αφού ξέρεις, το βλέπω στα μάτια σου, νιώθω το σφιγμό στο στομάχι σου,
ποιο χρώμα θα με κάνει ν' ακούσω την ανάσα σου,
τα σύμβολα που χαράξαμε με τι μελάνι πρέπει να χαρακτούν για να σηκώσω το βλέμμα μου και
να μου πεις ένα απλό "έλα";
αφού ξέρεις, πως δεν ξέρεις και δεν ξέρω, αλλά δε μας νοιάζει, γι αυτό,
πες μου, τι να πω με τη σιωπή μου όταν δε ξέρω να μιλάω ακόμα καλά δυνατά, και τραυλίζω σαν κοιτάω απ' την δεξιά στη αριστερή γωνία πάνω απ' το κεφάλι σου;
-μ΄ αφήνεις και υπάρχω και είναι πάνω από αρκετό αυτό...
-χώρια, υπάρχουμε, έστω και για λίγο...



-είναι που δε σε χωρταίνω...

the return of the son of nothing*

δε γίνεται τώρα...
ούτε την επικοινωνία δεν έχουμε βγάλει...
πρέπει να ταξινομήσει κάτι φακέλους με αποκόμματα από εφημερίδες...
πρέπει να γυρίσει...
πρέπει...
θα γυρίσει...
και θα του μάθω να στέλνει και e-mail...

*Mile End

πάντα
 ψάχνω αυτό το φως...
συνέχεια
αυτή τη μαγεία...
χωρίς όρια
κοιτάω βόρειοδυτικά...