δευτέρα πρωί

Ούτε να πεθάνουν, ξέρουν
σήμερα.
Σωπαίνω...

Για να μη μιλώ
για παράφωνους ήχους
μιας σπαμένης λύρας.

Πεθαίνω την κάθε αυγή,
με τους ήχους
μιας παλιάς λύρας.
Κι είναι την κάθε φορά,
μέσα σ' αυτήν την αποτρόπαιη σιωπή,
που-σ' ερωτεύομαι

Ονειρεύεσαι

-" Όταν ονειρεύομαι, υπάρχω " , είπες.

-" Προσωπική υπόθεση" , σ' απάντησαν.


Αλέξανδρος Νικ.Μοσχάκης "ο κύκλος της αδέσποτης ζωής"






Όταν ονειρεύεσαι πρέπει να τρομάζει η γη-δεν ξαναείδε τον ουρανό τόσο κοντά της.
Τόσο γεμάτο με σύννεφα και αστέρια, με φεγγάρι που έπαψε να πατάει σε ξένο φως.

Ο φόβος είναι η φυσική μας άμυνα.
Τη σιχάθηκα την πανοπλία μου.

εσύ, τη δικιά σου;

οι φίλοι

Ζωγραφίζαμε πάνω στη άμμο
τις ζωές μας.
Μας είπαν ονειροπόλους.
Γνωρίζαμε πώς θα σβύσουν στο πρώτο
φύσημα τ' αέρα.
Μα γνωρίζαμε και κάτι άλλο
που δεν ήξεραν οι φίλοι...
Πως η άμμος είναι η ζωή μας.
Κι ας μας χλεύαζαν.




Αλέξανδρος Νικ. Μοσχάκης "ο κύκλος της αδέσποτης ζωής"