Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

take me down*

όσο κι αν φέρομαι σα μωρό, τόσο λατρεύω τον ήλιο να με χτυπάει στην πλάτη και τη θάλασσα στα πόδια μου και να μου λέει "ξύπνα, βλάκα, στα χέρια σου είμαι.. εκεί που κοιτάς είναι νερό, που δε θα σου δώσει παρά έφεση για ποίηση, ή (αφού με κοιτάξει λίγο) για μουσική, έτσι που σε κόβω..."...γιατί τότε ξυπνάω...ηρεμώ το μωρό που φοβάται και κλαίει, και λίγο-λίγο, σιγά-σιγά, το παίρνω από το χέρι και ερχόμαστε να σε βρούμε, γιατί ξέρουμε...πως μόνο κοντά σου πάω παραπέρα...
όταν κοιτάω εσένα βλέπω τα όσα είμαι, τα όσα νομίζω ότι είσαι, τα όσα θα ήθελα να μου πω αν μπορούσα να μου μιλήσω, τα όσα θα ήθελα να σου πω αλλά προτιμώ να σε ακούσω...
σε ψάχνω...

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα

μ' αρέσουν οι πυξίδες και οι κλεψύδρες...

οι πρώτες μπορεί να μη σου λένε που θες να πας, αλλά σε βοηθάνε να ανακαλύψεις το πώς...


οι δεύτερες διότι μ' αρέσει να βλέπω την άμμο να κυλάει... και μου θυμίζουν ότι
όλα είναι σχετικά...
βλέπεις, ακόμα και το γυαλί που παγιδεύει την άμμο, από άμμο φτιάχτηκε...



(πρέπει να γίνω νερό τότε-ο πάγος ήδη άρχισε να λιώνει)

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Το Χρώμα του Φεγγαριού

- Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
-Δεν άκουσες; Σε ρώτησα,τι χρώμα έχει η λύπη;

- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

- Τί χρώμα έχει η χαρά;

- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

- Και η μοναξιά;

- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

- Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.

- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι Κοίταξε μακριά στο κενό..Και δάκρυσε..

....Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει.... Προχώρα όρθιος όμως.... Έτσι;....

- Aύριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω. Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι...Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της... Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα... Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής... Άντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιός είναι ο δυνατός;

- Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους... Και μια στιγμή,μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.


Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

- Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου! ''Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι... Μπορεί να γονατίζεις, να σερνεσαι, να ματώνεις... Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος... Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους... Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς... Τ' αγάλματα μόνο δε λυγάνε''.

Ονειρεύονται..και ελπίζουν..

- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.

- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

- Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

- Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται..

-Σε λίγο θα ξημερώσει...Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται...

...Ονειρεύονται και ελπίζουν...

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

rediscover communication*

αυτό το 'γντουπ' μπορώ να σε διαβεβαιώσω-με τεκμήρια- πως είναι συναρπαστικό μόλις σηκωθείς...

και άλλωστε και να πέσεις τι έγινε;

{το μόνο που με βοηθάει είναι να σκέφτομαι πόσο ωραίο είναι που ζω και πόσο πολύτιμη είναι αυτή η στιγμή και οτι πρέπει να κάνω κουράγιο για να ρθω να σε δω το βράδυ}

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

άνοιξέ μου να κρυφτώ

μόνο υποθέσεις...

καμιά συνήθεια απ' αυτές που λες δε μου είναι πρωτάκουστη...πόσο μάλλον αβίωτη...και τη βλέπω...τη νιώθω, την αγγίζω τη μυρίζω... [είναι φορές που δεν έχω τι να σου πω]



"αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"

...καίει γλυκά, δε μου πες;

βασικά,έρχομαι...

οι ψυχές και οι αγάπες